Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Zamanımızda kimileri şiirin öldüğünü söyleseler de şiirin beslendiği ana damarımız var olduğu sürece şiir ölmeyecek… Gücüyle, yalıtkanlığıyla, kültürel hamallığıyla şiir hep var olacak…
Yeter ki Leyla-Mevlâ eksenindeki ‘aşk’ ölmesin!
tebrikler can şairem
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta