Eski bir aldanıştır mutluluk
Üzüntünün peşinden hep beklenen
Can benzdiğinde
Tanrı’dan dilenen
Tükenmeye yüz tutmuş
Bir çiçek gibi
Onu bulduğumuzu sandığımızda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta