Gözyaşlarıyla eritip yüksek dağları,
Avuçlarında yağmurlar dindiriyordu.
Çıplak elleriyle toplarken korları,
Küçük kutuda takat biriktiriyordu.
Parçalarken zaman çınarın gövdesini,
Etten kopan tırnağın canı yanıyordu.
Biz ne zaman içsek,
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,
Devamını Oku
Köfte geç gelir
Ve oturur muhabbetin terkisine
Çıplak bir efkar sözcüğü
Biz ne zaman içsek,




İç sesleri aktı yıldızlı gecelerden,
Dediler “Sonsuzluk denen bu olsa gerek.”
Dudak coşmuş bal damıtıyor hecelerden,
Mutluluğun tanımsız resmi buymuş demek.
tebrikler güzel şiirinize
anlamlı nefisdi kutlarım şairi
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta