Sen…,
Küskün olduğum hayat ile barıştırdın.
Öylesine boş ve anlamsızdı geçen günler.
Sevgi gösterdin, saygı gösterdin, anlam kazandırdın.
Demek! Böyle mutlu oluyormuş gerçek sevenler.
Sen…,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta