Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ve öyledir sorgusuzluklar...
Gecenin siyahları kadar kesif, mavinin karanlıklara kalışı kadar belirsiz. Örtüsüne büründüğün tüm kayboluşlara vurduğun koyuluklar değil midir sorgusu hayatın. Öylesine can yakıcı, öylesine can yıkıcı...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta