Mutluluğa Dair Şiiri - Zeynep İrem Akyazı

soğuk ile sıcak
derin bir kuyudan çıkan boğuk nefes
öldüğüm yeri hatırlamıyorum
kaç gül bırakıldı yatağıma bilmiyorum

zamanın dışında
yalnız bir gecenin içerisindeyim
kendimden korkuyorum
en çok kendimden kaçıyorum

kimliksizliğin getirdiği güçten faydalanıyorum
hem kim doldurabilecek ki boşlukları
her adımımda arkamda kalan boşluklar
karakter dizimimde ne eksikti
neden insanlar hep beni yaftalar
neden insanlar beni ben olmakla suçlar

bu saçmalığa yirmi üç yıldır katlanıyorum
kim olduğumu bulmak zorunda mıyım
ya da nereye aitim
bir insan için yuva nedir
benim yuvam kalbim
benim yuvam her gün kaçtığım ve değiştirdiğim karakterim

insan kendi ruhunu yuva saymazsa
nereye kaçacak
insanlardan kaçabilirsin
peki ya ruhundan
içinde büyüyen boşluklardan

ne var benim bu dizimimde
neyi yanlış bağlamışlar da
boyuna arıyorum kendimi
boyuna arıyorum sevmeyi

neden diğer insanlar gibi gülemiyorum
neden her mesele
beni gerçekçi olmayan bir madde kadar düşündürüyor

mutluluk bir madde mi
onu elimle tutabilir miyim
onu sallayıp onu öpebilir miyim

nereden alacağım
kaç paradır bir mutluluk
insanların hepsi nereden bulmuş
ben neden sahip değilim

doğumumda doktor kulağıma yerini söylemedi mi
ya da annem otobüsle geçerken buradan mutluluk alacaksın demedi mi

ben kaç yaşındayım ve mutlulukla hiç denk gelmedim
bir insan mı
bir bitki mi mutluluk

mutluluk aranmaz
mutluluğa rastlarsın

bir gün bir erkek bana mutluluğunu ödünç verdi
ilk gördüğümde tanıyamadım
elimle tutamadım
tam olarak anlamadım

beni sokaklarda sektirmeye başladı
-şimdi düşününce çok gülünç-
evet
koşuyordum
yürüyordum
sanki hiçbir şey bana yetişemezdi
hızlanıyordum
kaçmak için değil
yakalanmak için

beni güçlendirdi
hatta bir ara kalbimin sıkışıp düzelmesine bile şahit olmuştum
ne yüce şeydir bu mutluluk

insan yaşarken kalbinin hareketlerini inceleyemiyor
mutluyken öyle mi
sanki elinde atıyor kalbin
sanki tutsan çekip çıkaracaksın
sanki çıkarsan
bağışlayacaksın o kişiye

mutluluk üzerine çok konuştum halbuki artık ona sahip değilim
demiştim
ödünç aldım
ve
geri verdim

sonra bir daha hiçbir duyguyu ödünç almadım
hiçbirinden emin de olmadım
çünkü
sizi yaşatmaya başlayan her duygu
sizin katiliniz olacak

mutluluk benim katilim oldu

soğuk ile sıcak
yaşamım ve kendimle olan savaşım
hep sıcak ve soğuk arasında geçti
hem yakanlardan
hem yananlardan olmayı seçtim

peki
sence
ben
hangisiyim