Soğuktu ve sen ben yoktuk, sıcaklığımız yoktu.
Neredeydik biz doğadan el ayak çekilmiştik.
Bir soba başında yanan ateşin ısısında
Evimizde, vücut ısımıza ısınıyorduk.
Sağanak yağmur kara çevirmişti lapa lapa
Yağıyordu yeryüzü hayatının üstüne üst.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta