Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Allah -c.c-'nün "Ben onları asla effetmeyeceğim!" dediği şerli ve zalim kimseleri bizim de af etmeye hakkımız olamaz! Eğer her mücrim affa layık olsa idi o zaman cehenneme lüzum kalmazdı. Af anacak, hata ile bir suç işleyip de ardından da hemencecik tövbe eden kimseler için geçerlidir.
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta