Giderken ben senden, başım dik yüzüm gülüyordu.
Islak kilit taşlar arasına sıkışmış bir mutluluğu arıyordum.
Sen ise sivri parlak pabuçlarınla, darbe üstüne darbe indiriyordun.
Bir ağıt sesi yükselirken karşıki dağı sis bürümüş yamacından,
Bulutlar bütün iştahıyla indirir ne var ne yoksa üzerime.
Islanır baştan aşağı yorgun bedenim, üşür kendi haline,
Sende kalan bir kaç şiir ve adına yazılmış bir akrostiş den başka nem kaldı ki?
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta