Ahşap bir masa üstünde bıraktım çocukluğumu.
Beton sınırların arasında kaldı sevgiler.
Gerçi yaz günü neydi bu serinlik tenimde?
Sonu olmayacak sıtmayı haber verdi rüzgarlar,
Bak gör işte beni, bir eksiğim hep sensiz.
Bir diğer yarımı bıraktım ikimizin arasında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta