Mutlak Değer
İşaretsiz sayının değeri zaten pozitiftir. Negatif olanlar (-) ile gösterilir! Yani bir sayıya ön işaret konmamışsa pozitif olarak kabul edilir, işaret var ise bu (-) işaretidir ki şöyle düşünülebilir! İşaretsiz sade bir sayı pozitif, mutlak değerini ifade eder! İşareti eksi olan sayının da mutlak değeri pozitiftir!
Peki, insanın mutlak değeri nedir!
İnsanın mutlak değeri, pozitiftir yani insan evrende ne işlerse işlesin evrensel sonuç ve işleyiş açısından mutlak değeri pozitiftir! İşareti ne olursa olsun! Çünkü evrenin sahibi açısından işleyiş önemli, işleyişte her unsurun mutlak değeri işler! Ancak insanın evrensel mutlak değeri evrenin sahibi için pozitiftir! İnsanlar açısından kendi aralarında negatif de olabilir! Yani bir insan, diğer insana “Eksi” değer biçmiş olabilir ama bu biçtiği değer, sadece ve sadece kendi vicdani kanaatidir; o insanın asıl değeri olamaz; yani insan, insana mutlak değer biçemez! İnsanlar kendi aralarında, sadece izafi olarak kendine göreceli “İyi-kötü” gibi ya da “Negatif-pozitif” gibi kendince bir anlamı olan ama evrensel manada hükmü olmayan bir değer biçer! Evrenin yaratıcısı, abes iş yapmayacağından yarattığında da eksiklik olmaz! Evrenin yaratıcısı, insanın mutlak değerine baktığı için ya da mutlak değer evren için esas alındığı için bireyin diğer insanları değerlendirmesi sadece kendi değerlendirmesi olacaktır! Yani birey, başkasını nasıl değerlendirirse değerlendirsin o insanın mutlak değeri evrensel olarak pozitiftir!
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
