En son özledimde kalmıştım
Sanma ki ben bıktım da gittim
Belki o da özler sanmıştım
Sanma ki ben bildim de gittim
Donuk donuk bakan gözlere
Sen büyütmüştün içimdeki sevgiyi
Şimdi o güzelliği yıktın da gittin
Bulamadın mı beklediğin ilgiyi
Benimle yaşamaktan bıktın da gittin
Aradığım aşkı ben sende bulmuştum
Sen bahar çiçeği gonca bir gülsün
Bense hazan mevsiminde bir bülbül
Dilerim tanrıdan hep yüzün gülsün
Açsın gönlünde mis kokulu sümbül
Öterim dallarında yanık yanık
Gonca gül idin güller arasında
Koparmaya kıyamadığım
Özlemle dolu anlar arasında
Koklamaya doyamadığım
Oy benim gönül bahçemde açan çiçek
Güzelliğin kıskandırır bak alemi
Etrafımda hep pır pır uçan kelebek
Döndürürsün başı unutur elemi
Seni övmeye sözler yetersiz kalır
Ben yarimi seviyorum, gönlüme yara olsa bile,
Bak yine ona yar dedim, kızacağını bile bile,
Yok sözlerimde hiç benim, ne yalan dolan ne hile,
Yaralanmış şu gönlümü, gel hele sen bir tamir et,
Kim bilir ki belki bir gün, sabret diyorsun sen sabret.
Gönül yar istiyor dolaşıp diyar diyar,
Ulaşmak zor vermeli gönüle bir ayar,
Ulaşsan bile yar onu aynalıktan sayar
Basma donlu yari çok da özledi gönül
moncer
Derin bir nehrin akışı gibiydi gözlerin
Her bakışında ağır ağır içime dolan
Dingin bir sevgi pınarı gibiydi sözlerin
Her cümlesi hece hece yüreğimde kalan
Gülsün sen hem de gonca gül
Gül dalında öten bülbül
Gönül bahçemde bir sümbül
Öpüp koklayamadığım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!