Mevsim Sonbahardı.
Kışı aratmaz soğukların içinde,
Seni görmüşcesine titremek,
Nefes alamamak,
Günleri özleyip,takip edememek,
tıpkı gözlerin gibi...
Şiir sana kimi hatırlatıyorsa O'dur...
Şiir Aşktır..
Şiir Özlemdir...
Şiir Düşüncedir...
Şiir, Şairin Duygularıdır...
Şiir Duyguların Tercümanıdır....
Göklerin siyahlara bezendiği geceleri ,
Güneşin bulutların,tepelerin arkasında saklandığı sabahları yazıyorum.
Siyah göğe yakışmaz mı milyarlarca yıldız ?
Değil midir ki onlar gökyüzünü güzel kılan ateş topları ?
Aydınlık sabahları neşelendirmez mi kuşlar ?
Ağaçlar mutlu etmez mi aydınlık yeryüzünü ?
Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına
düşüşü ve burnun, herkesten başkaydı işte...
Güldüğün zaman yukarıya bakardın;
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı...
Ne güzeldiler sen bilmiyordun...
Gül sana benzediği için güzel,
Ay, gözlerini hatırlattığı için büyüleyici,
Kuşlar , sen varsın diye ötüyor,
Çiçekler , sen yaşıyorsun diye açıyor.
Ama aynı Sonbaharda farklı yerlerdeyiz.
Neden insanlara yaşam bu kadar zor gelir ki?
Neden yani? Yaşamak bu kadar mı zor?
Yapacağın çok birşeyde yok yani öyle...
Neden hep mutsuz olur insanlar?
Neden acının içinde bulurlar hep kendilerini?
Ya biz acıyı buluruz ya da acı bizi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!