Mustafa Duyar Şiirleri - Şair Mustafa Duyar

Dışarı çıkınca girdim içeri
Karantina gözetimim on dört gün
Mekan tutan oldum kapalı yeri
Sağlıklı olarak ben çıktım bugün

Karanlık gecede gözüm görmezken
Yolda yürümeme sen sebep oldun
Hüzünlü yaşayıp sefa sürmezken
Hayat yaşamama sen sebep oldun.

Hayatı yalnızca yaşamak zordu

Güneş batışında hüzünlü gözüm,
Geçmeyen olandır benimde sözüm,
Kayıba karışma bedenden özüm,
Kararan geceler geçmek bilmiyor.

Yalnızca kalanım sırlarım gizli,

Sana verdiğim zaman geldi
Söylersen bilirim sözünü
Geçen günler aklımda kaldı
Söylersen bilirim sözünü

Karlar yağan oldu yüksek dağlara
Bülbül girmez halde bahçeye bağa
Bizler giren olduk eski çağlara
Sisler çöken oldu o yüksek dağa

Yine akşam oluyor.
Karanlık çöküyor etrafa
Benim garip gönlüm
Nazlı yarini arıyor.

Yar!

Akşam oldu yine,
Karanlık çöktü etrafa.
Benim gönlüm hüzünlendi.

Saçlarıma aklar düştü
Yolda giderken

Karanlık gecede gözüm görmezken
Gittiğim yolları gösteren oldun
Hüzünlü yaşayıp devran sürmezken
Gönlüme umudu sen veren oldun

Karanlikta kalıp yaşamak zordu

Karanlıklar içinde yaşayan oldum
öyle zaman geldi gülmeyi unuttum
hayatı yaşarken ağlayan oldum
bu kocaman dünya bana karanlıktı
Bir güneş doğdu yüksek dağın tepesindenn
karanlık dünyam aydınlık eden

Çıkmayan lekeyi sürdün kanıma
Hayırsız olduğun halinden belli
Bu kadar çileler yetti canıma
Hayırsız olduğun yüzünden belli