Gönlüm yârsız dar uyur,
Hasret çöker, zâr uyur.
Gecem sensiz kor olur,
Yel esmez, dağlar ağlar.
Dön gel, ömrüm solmadan,
Gece sana söyleyeceğim sözleri
Defalarca evirip çevirdim içimde,
Sabaha dek çimen yeşili gözlerinde yüzdüm;
Uyku tutmadı beni.
Akşamdan sabaha uzanan bir özlemdi
Yüreğimde duyduğum.
Beni gözyaşına mahkûm eden sevgili,
Adını andığımda titrer dudaklarım;
Bir dua gibi başlar sesin,
Bir ah gibi çöker içime.
Sözlerin vardı sığınak sandığım,
Aşkınla yanar dil-i şürîdem, hasretinle her dem erir,
Lutf-ı sözünle can bulur, dil-i mecrûhumda her dert biter.
Tir-i dideminden sudûr peykân eyler dil-i sad-pâreme,
Emreyle hitâm bulsun, zaten dil-i mecrûh olan yâreme.
Tren geceyi yararak ilerliyordu.
Raylar,
kimsenin dillendirmediği sözleri
bir şehirden ötekine taşıyordu.
Bir kompartımanda
Göz göze geldiğimiz o an anladım,
Kalbimde kayıp sandığım bütün yolların,
Sana çıkarmış meğer…
Bakışların değdiğinde gözlerime,
Çekip alamadım gözlerimi senden.
Ne tabip çâre bulur, ne devâ kâr eyler
Derdi dermân sandım, derde düşürdü felek
Yandı gönül o ateşte, sönmez oldu bir kere
Ne sardıysam tutmaz benim kanlı yâreme
Yanmışım aşkın ile, külüm bile sızlar
“Dürüst” dediler hep çevremde,
Sanki alnıma yazılmış bir kelime gibi;
İğneyle işlenmiş oya misali,
Adım duruluğa denk düşerdi.
Ne çıkar sağladım, ne uğruna kıvrıldım,
Sevda vurur her gece telime,
Parmak susar da saz dile gelir.
Gönlüm yanar, sözüm düşer dile,
Şairim ben, sazım söz dinlemez.
Kader çizer yolum satır satır,
Gittin kaldım tek başıma
Hasret doldu göz yaşıma
Ev bark bana zindan oldu
Ayrı düştüm, kan ağlarım
Gece adın yakar bağrım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!