Artık güneş doğsa diyorum,
Bu gece çok üşüyorum.
Bir dost tutsa keşke elimden,
Her yer zifiri karanlık,
göremiyorum.
Pardon hanımefendi merhaba!
Hatırladınız mı beni?
Hani gençlikte bir şeyler paylaşmıştık.
Adı neydi, Sevgi mi?
Yoksa ben mi abartıyorum?
Dokunmadı ruhuma bu gece de ellerin,
Gözlerime değmedi, o simsiyah gözlerin,
Bilindik dost yalnızlık, bak yine misafirim,
Hala uğramıyor bana, gül yüzlü hayalin.
Yıllanmış hatıraların selası okundu.
İnsan büyüdüğünde hiç bir şeyin değeri kalmazmış,
Anneler gidince herkes tek başına kalırmış.
Çocukluk hayalleri kuş tüyünden yapılmış,
Üfleyince puf diye uçarmış.
Şimdi omuzlarında ağır yükler,
Bazen arkadaşındı hüzün,
Baksa geriye o ıslak gözler,
Nice unutulmuş rüyalar görür.
Şimdi titriyor ellerin,
Tekrar bir güne uyanmak gayesiyle,
Son sürat ilerlerken arasında rüyaların,
Delirmeden geceyi atlatmanın da verdiği hevesle,
Bir kez daha kollarına koştuğum hayatın,
Şiddetine maruz kaldım.
Karanlık çöktü yine, sessiz ve derin,
Kalbimde yankılanır eski bir yemin.
Gözlerimde ateş, içimde fırtına,
Nefret büyür, insan susar yalnızca.
Bekledim, sabrettim, çokça yanıldım,
Bir şarkının izdüşümleri kulaklarımda,
Bir keman sesi yankılanıyor uzaklardan.
Güneş veda ederken dağların ardında,
Zaman uzaklaşıyor seninle birlikte,
Gölgeler kalıyor benim için sadece.
Kaderimi varlığına bağlamış Tanrı,
Yokluğunda şeytanın sevinci bir şarkı,
Baktığımda içimi doldurur bir kaygı,
Yok ise yüzünde bir tebessümlük çağrı,
Gülüm, gülmezse yüzün, bil bu yürek gamlı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!