Henüz yaşamakta.
Aleksitimi, çağın çığırından çıkmış rölansı. Çünkü artık makul seviyede bir delilik değil yaşanılan.
Tüm bu çapsız sorunluların balansıyız hepimiz.
Özellikle duygusal direnenler, ansızın tükenenler ve kriz.
Güncel rahatsızlıklarımız, artık onlar da birer tekrar öbeği.
Yeni bir dünya inşa etmenin şımarıklığı-
Bu bir hastalık mı, ben mi çok hızlı tüketiyorum tartışılır.
Bir gerçek de var ki, artık geri dönüşü yok.
Yaklaşan ve uzaklaşan saatleri, yaşantıma ayak uyduramadığı için dağıttım.
Bazı şeylerin izahı yok.
Alışmak da dahil.
Zihnimizdeki dünyanın bir şekilde dönüyor oluşu
Ve hiç çekincesi olmadan türlü korkunçluklara..
İnancını kaybetmeyi- bulmaktan daha zahmetsiz hale bürümeyi-
Ve biz istedik her şeyi
Her şey, kör bıçağın kesmeye ısrarı gibi..
Bir ara nefes almayı unuttuğumuz anlar-
Ne çok koştuk elimize hiçbir şey geçmeden.
Yaşasın diye toprağımızda, ağlaya ağlaya suladığımız saygıyı-
Bir anlık öfkeyle söküp attık kökünden.
Yerine mayınlar gömdük.
Kimse bir daha geçmeye cesaret edemedi önünden.
Efendim,
Bir ova çıktım göğsü yeşerten bir havada
Buğday rengi ıslatırken gözlerimi
Bengi değildim ama o an vardım.
Bir his tadı tedirgindi
İndim çıktığım yeri
Hiç kimse başaramadı yalnız ölmeyi, işte sevdiğim insanlarla beraber ölüyorum.
Bir dolu laf kalabalığı.
Bir sürü beden yığını.
Gelip geçti güç dediğim şeyler.
İçinde kaybolduğum-
sizi de çektiğim tam ortasına boşluğun..
Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Bir pazartesi sabahı buz tutmuş güneşe uyanmak
Ya da onu ısıtmak için türlü olumlamalar
İşe yaradı bir noktaya kadar
Ama yoruldum.
Bugün ne değişti ki şu sefil yaşamda
Saçını ortadan ikiye ayırmışsın
Ya da ayakkabıların dünküyle aynı değil
Başka bir şey yemişsin
Başka bir şeyin -mutsuzluğu tadında
Bugün ne değişti ki şu sefil yaşamda
Perdenin arkasında olup bitenleri yalnızca karanlık görecek.
O zaman ihtiyaç duymayacaksın kimseye.
Deniz gibi çekilen kanın gün gibi çıkaracak gerçeği ortaya.
Sadece inanmaya başlayıncaya dek birşeye
Dönüp bakmayacaksın bile arkaya.
Değer neye göre birim olur?
Zaman ayırdığında mı yoksa kendisi olduğu için mi?
Yani, zamanın kendisi.
Şöyle bir beklenti mi birikir insanın içinde
‘Artık bu bardağın eşi olmalı’
Yoksa aniden gelişen şeyler mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!