Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ben bir gizli servisim. Gizli gizli çalıştım, gizli gizli yazdım, gizli gizli aşık oldum... Artık gizlenmekten sıkıldım. Ben buradayım ve varım. Yıkıntılarımı yeniden yapmaya değil, yeni bir ben yapmaya da değil, yalnızca içimi dökmeye çalışıyorum kendimce. Ortak acıları vardır insanların hayatta. Yaşadıklarımız aslında aynı. Bir kısırdöngü içinde dönüp duruyoruz. Paylaşılacak o kadar çok şey var ki... Başlangıç noktamız 'insan' olsun yeter ki... When I was a little child, Bir yokluktu Ankar ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!