Bir elim vardı benim
Na şu kadarcık
Tanrıya tutardım kış geceleri
şimşek çakardı sık sık
Kafam na şu kadardı benim
Mümkünse hiçbir şey ol
Ve hiçbir şey bekleme
Hiçbir şeyden
Çok şeyin olacaktır
Göreceksin-
Her şeyden!
Bir şiirdin sen çocuk
Tepeden tırnağa kadar
Ay ışırdı bir vakit şarkılar söylerdi gece sonsuz
Gözlerin kadar.
Sabah kahvaltıda iştahla yenen gevrek ve sıcak boyoz buğusu
değildir artık İzmir
Mükellef sofralara hasret insanların
bir gevrek yahut boyozla
sabahın köründe başladığı
uykusuz ve yorgun mesaidir İzmir.
Gençtik o vakitler umursamak ne
Bi gülme tutardı hatta beni de
Meğer laf değilmiş sözü hayatın
İhtiyar etti bak işte beni de.
Öyle bir hikaye ki hepsi hayal
Düşte gibi geçti hayat
Geceden sabaha bitmişti gün
Rüyamda kollarım kanat
Uçuyordum göklerde daha dün
Nasıl yitti her şey birden
Seni sevmek benim en mahrem şeyim
Bunu senden başka herkes biliyor
Söylesem faydasız ne çok sevmiştim
Ne kadar yanıldım yar bilen biliyor.
-Hayaline sığmaz sevdam sevdiğim-
Nasıl vurulduğmu gören biliyor.
Diliyor ve istiyorum ki;
Kimse şiir yazmasın artık.
Çünkü;
Ne kadar çok şiir yazılmışsa
O denli çoktur yaşamamışlık
Bu yüzden her bir şiir
Sida'ya ithaf
Anladım sen başkasın
Baktığın gördüğün anladığın şeyler başka
Toprağın suyun başka
Bir derviş bir ırmağa durmuş da
mütebessim
Ömrün düşünüp bakmış:
'Bu ne tuhaf bir resim;
Irmak akar denilir, sular lahzadır geçer!
Akan benim oysa tek,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!