Musalla Taşı Şiiri - Ertuğrul Adem Karışan

Hangi göğe çevirsem yüzümü, kambur!
Geceyi ellerimle bükmek istiyorum,
Gücüm yetmiyor…
Ayaklarımda taze çimen kokusu,
Ayazı tavında bir rüzgâr esiyor,
Hangi taşa bassam musalladan çalınmış
Toplanmış kader meclisi ölmemi istiyor!

Demincek, hemen demincek, bir kız çocuğu
Gecenin son demi çiçek satıyor meyhane önünde
Meyhane bu, katli vacip duyguların mekânı!
Her çıkanın ağzında leş kokusu
Demincek, hemen demincek, bir kız çocuğu
Umut katillerine çiçek dağıtıyor…

Ağır aksak ilerliyor zaman,
Yüzüme yapışmış tozlu hatıralar,
Dudaklarımda çamur tadı bırakıyor.
Meyhane bulvarı, makyajsız ruhlar sokağı,
Boş ver gitsin bu hayatı apartmanı üç numara,
Merdivenleri sokak taşlarından yapılmış;
Takmış ilmiği ruhuma, yavaş yavaş kendine çekiyor.

Hangi odaya girsem, penceresiz
Karanlığı yırtıp atmak istiyorum,
Gözlerim acıyor…
Ellerimde küflenmiş bir yaşam;
Hangi sesi dinlesem sala sesi oluyor,
Kirli bir kadehte şişenin dibi
Toplanmış kader meclisi, ille de öleceksin diyor!

Gramofon sesli yorgun bir şarkıcı,
Gidenin ardından ağlama diyor.
Çal be ustam o zaman giderken
Şöyle neşeli bir ölüm havası!
Ne gam kalsın içimizde ne de keder,
Tebessümle kucaklayalım şu soğuk musallayı!