Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Teşekkür ederim efendim, çok manidar dizelerle eşlik etmişsiniz şiirime ziyadesiyse mutlu oldum, sayfama eklemekten onur duyarım.
Huzurla, sağlıcakla kalın,saygılar sunarım.
Usandım fetvadan, gıybet yalandan
Kendimi sakındım, şirkten haramdan
Hakkı, hakikatı bildim Kuran'dan
Kavim, kardeşimden sorsunlar beni...
Hatice hanım, Bir birinden kopartılmış ve ekonomik baskılarla yalnızlaştırılmış
çaresiz insanların yığın, yığın dertlerini bir çok şiiriniz de dile getirmişsiniz.
Şair sorumluluğu da bu değilmidir...Ömrünüz uzun, yolunuz hürişan olsun..
Teşekkür ederim efendim, çok manidar dizelerle eşlik etmişsiniz şiirime ziyadesiyse mutlu oldum, sayfama eklemekten onur duyarım.
Huzurla, sağlıcakla kalın,saygılar sunarım.
Tebrik ederim çok güzel bir şiir olmuş kalemin daim olsun inşallah
Teşekkür ederim efendim selamlar...
Duygu dolu bu güzel şiiri yazan kaleminize ve gönlünüze sağlık diliyorum.
Selamlar ve saygılar sunarım.
Teşekkür ederim efendim, selam ve saygılarımı sunar esenlikler dilerim.
Teşekkürler çok güzeldi
Çok teşekkür ederim Metin Bey saygılarımla.
Bu işin içinde biri olarak sazlı sözlü tabi ki yüreklere dokunan şiirler yazıyoruz ve söylüyoruz..
Her insanın duygusuna tercüman olacağız diye bir kural yok mümkünde değil zaten...bazı şiirler vardır hani eh...işte denir okur geçersin .Bazıları da vardır burun direğini sızlatır, gözleri nemlendirir...insanın içine doğru yakarak bir ateş topu iner boğazı düğümlenir...
İşte bu şiir o şiirlerden...okuyanda hissedip yazanla empati yaptığı zaman duygu yoğunluğu hafifte olsa insanı sarsıyor...
........Şiiri okudum ...şiirde gece yarısı benim canıma okudu...böyle şiirler beni, hem kendim yazarken hem de okurken perişan ediyor...herkese göre değil tabi bu durum..
...Yüreğinize, kaleminize sağlık...söylenenler şiirlerde kalsın, her şey gönlünüzce olsun...Selam ve saygılar..
O duyguyu hissedebilen hassas gönlünüz var olsun efendim.
Hüzne gark olmuş şiirleri yazmakta, okumakta insanın yüreğini burkuyor,
dilerim ki her şey gönlünüzce olsun .selamlarımı sunuyorum ,saygılarımla.
Kaleminize gönlünüze sağlık.
Tebrik ediyorum.
Teşekkür ederim Osman Bey saygılarımı sunuyorum
TEBRİKLER...yüreğinize sağlık sn Hatice OLKUNER hanımefendi
En derin hürmetlerimle...başarılar dilerim,
Her şey gönlünüzce olsun..esen kalınız her daim.
Çok teşekkür ederim efendim, saygılarımı sunarım
okurken bir türküyü dinler gibi , cümleleri insanı gark eden yoğun bir duygu seli eşliğinde...
Tebrik ediyorum değerli şiiri ve yazan yüreğinizi Hatice hanım.
Sevgi ve saygılarımı sunuyorum
Bu değerli yorumuz için teşekkür ederim Veysel Bey bende sevgi ve selamlarımı sunarım esen kalınız
Az önce okuduğum şiirin "hece vezniyle" yazılanı sanki..
Bir "ağıt", bir acı...
Ölüm kol geziyor sevginin, aşkın olmadığı yerde...
İnsan açlıktan, hastalıktan, savaştan ölmüyor sadece...
Umudun bittiği yerde "yaşarken ölüyor..."
İçliydi..
Tebrikler Hatice Hanım..
Teşekkür ederim Mustafa Bey saygılarımı sunuyorum, esen kalınız
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta