piaf ve beyaz bir kağıt
asla bilmediğim ama ezberlediğim şeyler var şimdi elimde
hayat avcumun içine yazdığımdan ziyade alnıma yazılanmış
bunu yeni yeni anlıyorum P
az kalsın adın geçecekti bu şiirde
çoktan öldüğünü ve ölmen gerektiğini bildiğim halde
sen gülünce
bir çiçek açar penceremde
içimdeki kuşlar dirilir
ruhları şad olur yanmış güllerin
sen gülünce
usul bir öpücük havalanır
Belki sen şehir içinde
Yoğun bir trafikteydin
Belki bir şair çeldi aklını
Belki bir müzisyenle beste yapıyordun
Ve yolun bana düşmüştü
Sevecektin galiba ama
sanki elimi uzatsam dokunurum gökyüzüne de
sen gidince
tavanlar ekleniyor başımın üstüne
duvarlar örülüyor ellerimle
şimdi
sahi neyim ben
bu kadar ucube
ve kaçılası olan
ne var bende
kimsenin kimsesizliğine gark edilmiş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!