Mürdüm gökyüzü gömülmüş ateşten geceye,
Soluklanır sessizlik onun kendi gövdesinin içinde,
Rüzgâr sahra taşlarının arasından geçerken,
Ay parmak uçlarımda titrer soğuk ve derinden.
Sırlar adımı tekrar eder kendinden emin biçimde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta