Bir gün sarılsam ellerine
Yahut bakarsam gözlerine,
Dolasam gökkuşağını beline
Beni sar, bana sarıl nolur
Beni bu hasret öldürecek.
Geçmeyen zamanlar gömecek.
Güzel günler ve kıymetim,
Ben gidince mi gelecek?
Ruhları çekilmiş bu duvarların
Sönmüş ışıklar, sessizdir odaların
Bir damla vefa yok burda sevgili
Çok derin yaralar aldı canların
Yaş alırken ödediğim şeydi
Ömürden giden zaman
Sayılar hayata tekabül ediyor
Hayatsa başkasının hayatı uğruna
Cebelleşmek takati kalmadı bende
Şair genç ve yirmi bir yaşında
Sen hiç ağladın mı
Ayakların aklından ayrı giderken
Ben ağladım
Bir sokak olmayı diledim
Adını verdiğim bir sokak
Senden sonra
Ellerim çok üşüdü
Seni beklerken bir otobüs durağında.
Bazen sisliyidi hava,
Göz görmüyordu gözü.
Ama ben seni ayak seslerinden tanıyordum.
Ritim tutan ayak seslerin en güzel şarkılar.
Yılların kesişmediği sokaklarda
Gözlerin gözlerime ilişemezler
Ahh kar yatarken toprağın koynunda
İzler taşımadan erir giderler
Bîzeban müjganım susmuyor
Merhametsizin kılıcı durmuyor
Mihmanım bu fanilerin içinde
Felaketin çığı hep beni vuruyor
Ne acı ki bu dünya zalimlerin olmuş
Zamanında açmayan her çiçek solduğunda
İçimde bir cenaze töreni olur.
Yitik düşmüş her kalp durduğunda
Aklım bir teselli bulur.
Lakin beni avutan,
Bana birşeyleri unutturan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!