Murada varmayan yol Şiiri - Mucize Şiirle

Murada Varmayan Yol

Başkasının baharını çalanın,
bahçesi çiçek açmaz.
Toprağı küser, tohum uyanmaz,
rüzgâr bile kapısını çalmaz.

Başkasının güneşini kesenin,
üzerine güneş doğmaz.
Sabahı eksik başlar,
akşamı erken kararır biraz.

Hâlâ anlamadınız mı?
Kötü niye iyi murada varmaz…

Çünkü hayat bir terazidir,
görünmeyen kefesi ağır basar.
Bir ah düşer geceye,
yıldızlar bile ondan utanır.

Bir kalbi kıranın
kendi kalbi çatlar sessizce.
Bir umudu söndürenin
ışığı söner ince ince.

Sanırsın kimse görmedi,
oysa toprak bilir izini.
Gölge gibi peşine düşer
yaptıklarının gizli sesi.

Bir lokmayı bölmeyenin
sofrası bereket tanımaz.
Bir yetimi ağlatanın
yastığı huzur bulamaz.

Çünkü her kötülük,
kendi içinde bir çöküştür.
Her haksız kazanç,
geleceğe yazılmış bir yokuştur.

Çalarsın birinin sevincini,
seninkiler eksik doğar.
Kesersin birinin yolunu,
kendi yolun dolaşır, uzar.

Su gibi sandığın zaman
taşı oyar sabırla.
Ve kader dediğin şey
insanın yaptığını yazar aslında.

İyilik tohumdur,
geç de olsa filiz verir.
Kötülük ateştir,
ilk sahibini yakar, bitirir.

Hâlâ anlamadınız mı?
Kötü niye iyi murada varılmaz…

Çünkü murat, temiz kalbe iner.
Çünkü huzur, haklıya döner.
Çünkü bahar, çalmayana gelir.
Çünkü güneş, engel olmayana güler.

Bir gün anlarsınız belki,
geç kalınmış bir pişmanlıkta;
Hiçbir karanlık kalıcı değil,
ama her karanlık
önce sahibini yutar aslında.

Ve o gün diyeceksiniz:
“Keşke bahar çalmasaydım,
keşke güneş kesmeseydim.”

Ama bazı kapılar
bir kez kapanır, açılmaz.
Çünkü kötü niye
iyi murada varılmaz.

Söz : Mucize