Sarsalar kollarını demirden tunçtan
Atsalar bedenini kaleden burçtan
İçini doldursalar betondan harçtan
Muradın almadan aşık ölmeyi bilmez
Garip sever gönül gülmeyi bilmez
Emre'yi ser diye başa koysalar
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




"BU DÜNYA BİR MİSAFİRHANEDİR! İNSAN İSE ONDA BİR MİSAFİRDİR AMA VAZİFESİ PEK ÇOK BİR MİSAFİRDİR! VAZİFE İSE; BU KISACIK FANİ HAYATTA BAKİ OLAN AHİRET YURDUNDAKİ CENNETİ KAZANMAKTIR VESSELAM!"
Hayırlı sınavlar Emre bey kardeşim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta