Müptela Şiiri - Dağlar Özügüç

Senin şiirleri ne zaman birine okusam
Mısralar yorulur mana tersyüz olurdu
Şiir bir farklı hece bile kabul etmez
Sensiz gecenin hesabı mutlaka sorulurdu
Susunca da kelimelerin boynu bükülür
Adın geçince içimde bir fırtına büyürdü
Her dize sana varır, senden geri dönerdi
Kalem bile yazarken seni düşünürdü
Bir harf eksik olsa yıkılırdı bütün şiir
Çünkü sensizliğin hiçbir anlamı kalmazdı
Seni anlatmak, yürek yangınını deşmekti
Her darbe geçmişi biraz daha kanatırdı
Üstüme çöken gecelerde yıldızlar bile yorgun,
Semâ susa bile , ben susamam, içimde bin feryâd.
Sen bir vuslat ihtimâli kadar uzaksın
Ben hasretin en derin yerinde bir müptela.