Münteha Şiiri - Psigareşh Wolfruso

Bir şiirin kaderi daima yarım kalmak mı?
Hangisi ihanet eder önce , diğerine...
Şair mi şiir mi?
Yazmaktan usanan eller bilirim,
Soğukta karıncalanan ve bazen kalemi tutamayan elleri,
Suküt yok artık hiç susmuyor dilleri,
Yıkılmakta eskiden oluşturduğu kumdan kaleleri

Bu mu layık-ı vechile?
Bu mu bize reva görülen münteha,
Kurudu kitap arasında unuttuğum leylaklarım,
İki zaman çarkı arasında sıkışıp kalan narin bedenim , anımsıyor geçmişin izlerini...

Belkide içtiğimiz zehri şiraz zannettik,
Ondandı ölürken mutlu oluşumuz,
Dökülürken narin ince fideler gibi yağmurda,
Toprak bizede sarılıyor , eski bir dostu özler gibi...