MÜNEVVER'E
Ne zaman geçsem o tamamlanmamış
İnşaatın önünden irkilirim içim sızlar
Deli çocuk gözlerim senle dolar...
Onaltıncı kattan onaltı yaşında
Bir Münevver bırakır kendini boşluğa
Betona değil yüreklere çakılır
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta