Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Celil Çınkır 2: Munevver dedigimiz mahallemizde kizdi. O'da evlendi gitti simdi nerede sizdi. Yasamin kucaginda zorlugu gogusledi. Pes pese cocuklari ne kadar guzel dizdi. Mumla arar olmusuz munevver denen insan. Dilinden anlamaya gerekiyordur lisan. Hos ne kadar denirse agzi olan konusur. Kulturu yetmeyenler oluyor sesi kisan. Akademisyen deyip munevver arar olduk. Cikmaz sokakta kaldik aydinlik sorar olduk. Oynandi mazimizde oyun ustunde oyun. Gecmisin hatasina kafayi yorar olduk. Farklı bir bakış, farklı bir lezzet. Yüreğinize sağlık efendim. Keyifle okunacak eserlere imza atıyorsunuz. Şiire verdiğiniz emeğiğ takdir etmemek mümkün değil. Yürekten tebrikler. Saygımla, Celil ÇINKIR
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta