Mumyalanmış Şiirler Şiiri - Mesut Yüksel

Her harfi zamanın asitli rüzgârından kaçırmak için
Gömüyorum onu, mutlak sessizliğin mermer kalbine.
Fani bir gövdeyi değil,
Şiirin kadim ağrısını mumyalıyorum;
Karanlıkla terbiye edilmiş hecelerle.

Asırlar, keten bir sabırla saracak bu dizeleri;
Kimi bir papirüsün çatlayan uykusunda uyanacak,
Kimi bir stel üstünde
Rüzgârın bile çözemedigi bir mühür gibi.

Kazındıkça derinleşen,
Sustukça kanayan bir alfabe bu.

Ve uzak çağların ötesinden
Adı konmamış bir titreşim dolduracak boşluğu;
Sargılar ağır ağır çözülecek
O dilsiz mumyada.

Can bulacak yeniden;
Bir âşığın çatlamış dudaklarından
Sessizce sızan taze bir kan gibi.

Akacak,
Zamanın düğümünü çözen bir nehir olarak
Yürekten yüreğe.

İşte o vakit,
Kelimelerin küllü ruhu dirilecek;
Ölümün bile kıskandığı bir aşkın
Ebedi ufkunda.