Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Renkler, duygular sıcacık...
Haz alarak okunan şiirdi
kaleminiz var ola
Sevgiyle kalın
Bir dünya gönder bana gözlerinden;
Yüreğin kadar sevgi dolu, ellerin kadar mutluluk veren
İçinde yalnız sevgiyi bilen insanlar olsun.
Yemyeşil umut ormanları yayılsın her yanına,
Kokunun sindiği yaban çiçekleri üzerinde özgür kelebekler uçsun,
Gölgesinde yüreklerimize kuş cıvıltıları ve huzur dolsun...
...Ve bir bakış gönder bana gözlerinden,
İçinde yalnız sen ol, bir kızıl karanfil ve dudakların olsun...
HARİKASINIZ SAYIN ÜSTADIM ..YÜREĞİNİZİN SESİ DAİM OLSUN SAYGILARIMLA...
mümkündür hocam siz istedikten sonra..yüreğiniz dert görmesin saygılar
Bir sevgi gönder bana, renkleri yağmurlardan sonra çıkan güneşle gökkuşağım olsun.
Bir gökyüzü gönder bana gözlerinden;
Yüreğin kadar güneşli, sevgin kadar sonsuz...
*****************************************************
Üstadım;
Bu tabirlerinize bayılıyorum
candan kutlarım SELAMLAR
Bedri Tahir Adaklı
ÜNAL BEY MUHTEŞEM ŞİİRİNİZİ TAM PUANIM İLE KUTLARIM+10
Bu güzel şiiri okuyan her insanın içmeden sarhoş olması gerekli!.. Baş döndüren tutkun sevdaların ortasında, yanar tuıtuşur yürekler... Şiiri seven insan ancak şiirden bu güzelliği bekler!... Şiirin ruhuna inmek, sevgiyi alabildiğine uçsuz enginlere yaymak yaşamı bir sevgilide doyulabilecek nitelikte kılmak ancak şiirlerle mümkündür. Sizleri kutluyorum. Tam Puan+ Ant... Sevgi ve başarı dileklerimle.
'Ve bir bakış gönder bana gözlerinden' Mümmkünse.
Yedi rengi; umut olsun, huzur, sevgi, vefâ, mutluluk olsun, güzellik ve şiir olsun
Ve senin tayf'ın olsun...
Çok güzel bir anlatım, somut ve tutarlı... Çok güzeldi Ünal Bey, kutlarım. Mutluluklar sizinle olsun!(10on)
Bir dünya gönder bana gözlerinden;
Yüreğin kadar sevgi dolu, ellerin kadar mutluluk veren
İçinde yalnız sevgiyi bilen insanlar olsun.
Yemyeşil umut ormanları yayılsın her yanına,
Kokunun sindiği yaban çiçekleri üzerinde özgür kelebekler uçsun,
Gölgesinde yüreklerimize kuş cıvıltıları ve huzur dolsun...
...Ve bir bakış gönder bana gözlerinden,
İçinde yalnız sen ol, bir kızıl karanfil ve dudakların olsun...
Erbabına selam olsum muhteşem tam puan muhabbetle
kabul buyurun
Bu şiir ile ilgili 172 tane yorum bulunmakta