benim hergün kalbim kan ağlarken doğan güneşe sitem etmemem mümkün mü
mümkün mü sensizliğine isyan etmemek
mümkün mü sensizliğine kaderim diyebilmek
hele birde böylesine sana alışmışken sensizliğine seni sormadan acılarımla dalga geçmek
mümkün mü sensiz yaşamak mümkün mü sensizken yaşıyorum diyebilmek
daha doğrusu haram oldu galiba bu dünya da bize gülmek
her sözümde mana aramak gibi ümitsiz bir olgu taşır yalnız kalbim
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta