benim hergün kalbim kan ağlarken doğan güneşe sitem etmemem mümkün mü
mümkün mü sensizliğine isyan etmemek
mümkün mü sensizliğine kaderim diyebilmek
hele birde böylesine sana alışmışken sensizliğine seni sormadan acılarımla dalga geçmek
mümkün mü sensiz yaşamak mümkün mü sensizken yaşıyorum diyebilmek
daha doğrusu haram oldu galiba bu dünya da bize gülmek
her sözümde mana aramak gibi ümitsiz bir olgu taşır yalnız kalbim
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta