Mümkün müydüki ezberlememek seni
Kış'ın aydınlık günleri kısalttığı gibi
Gecelerin bitmeyen saatlerinden sonra
Güneş ilk doğduğunda uyanmak yeniden –
Ve hatırlamak birden o birlikte geçen
Henüz yazılmamış bir güne çocuklar gibi
Koşarak sarıldığımıza kabullendiğimiz kaderi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta