Mümkün Değil Şiiri - Sedat Erdoğdu

Ben aşk nedir bilmiyordum, sen çengel attın
Yolumda düz yürüyordum, sen çelme taktın
Düştüm dipsiz kuyuya, çıkamıyorum
Yüreğime ateş saldın, sen beni yaktın…

Bir ok gibi saplandın, kalp ortasına
Mü eb bete mahkum ettin, bakışlarında
Hep sen varsın aklımın, bir kenarında
Sensiz bir gün yaşamak, hiç mümkün değil...
Şu çivisi pas tutmuş, yalan dünyada
Hayalinle avunmak hiç mümkün değil.
Bir ok gibi saplandın kalp ortasına
Bu yangından sağ çıkmak hiç mümkün değil...
Hiç mümkün değil... hiç mümkün değil...

Varlığınla ömrüme, sen neşe kattın
Bana yaşamayı, sen hatırlattın
Sensiz bir an bile, yapamıyorum
Gözlerinden gönlüme, su gibi aktın