Mümkinat Şiiri - Bedri Tahir Adaklı

İçime çektiğim ilk nefes ile
Kalbime mayayı çaldırıverdim
Semâya sığmayan bir mânâ ile
Küşücük kabımı dolduruverdim.

Şu uçsuz, bucaksız, sonsuz âlemi
Kaderin emriyle, çizen kalemi
İstidat diliyle bütün hâlimi
Kap yapıp sonsuza daldırıverdim.

İnsanım zalimim hem de pek câhil
İmtihan yurduna edildim dâhil
Nerede son bulur bilinmez sâhil
Geminin yönünü çeldiriverdim.

Dağların taşların çekemediği
Bu yükle ezilip gidemediği
Kimsenin gözüyle göremediği
Kendimi kendime bulduruverdim.

Bir tohum içine yazılmış kitap
Gibidir canlıya edilen hitap
Düşünce yorulmuş düşmüştü bîtap
Aklımın eliyle kaldırıverdim.

Nihayet rotayı çizen birini
Bulmuşum bu yolun Nur’lu erini
Pakladım o Nur’la gönül kirini
Ruhumu hoş ettim güldürüverdim.