Felsefeyle avunan, mahkûm olur evhama!
Kalbi hasret huzura, beyni muhtaç ışığa!
Çıkmaz yolda saliktir, abonedir her gama!
Âşık olmuş fenaya, gider mevhum maşuka!
Kâinata baktıkça, ödü patlar korkudan,
Dehşet alır fezadan, zira gafil o “HU”dan!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta