Muhtacım Şiiri - Şükran Günay

MUHTACIM

Hoş geldin dost
Bardaktan taştı son olanlar

Oturuver şuracığa, yanı başıma
Aşk ile yaklaş
Ve yüreğimi anla
Üşüyorum

Dinleyiver sabırla
Muhtacım dost muhtacım sana
İliklerime akacak sıcağına
Donmanın zirvesindeyim
Çekiver kucağına sar sarmala

Ah, dost!
Güz fena dayandı kapıma:
Anam, babam, Sacit Babam, Yegâne ablam
Ne varsa bel bağladığım
Aşklarına inandığım
Hiç aldırmadan ne haldeyim
Bıraktılar salkım saçak
Gittiler birer düşünmeden beni

Sorup sormazlar, bilmezler çektiklerimi
Neredeler mi?
Sorma can! Bilmem bilemem ki
Gık demeden göç ettiler
Kara selviler mekânında şimdi her biri.

Sıraya girdiler sanki
Ağabeyim Ekrem Günay da uzandı boylu boyunca
Nasıl da bırakıp gitti insafsızca!
Ah, ah!
„Atın ölümü arpadan olur” dedi durdu da safça
Yudumladı alkolü, savurdu tütünü koşturmaca
Bilmem ki kavuştu mu,
Kurda kuşa, İstanbul sokaklarına yazdığı aşkına

Beni mi sorarsın şimdi dost?
Gecede gündüzde misafir olurlar
Beklenmedik anlarda
Karşıma kurulurlar

Ve o acılı tatlılı anılar var ya?
Kâh batarlar diken olup tenime
Kâh gülücükler bezerler yüzüme
Sudan çıkmış balıkça çırpınırım işte!

Has güllerim soldu dost!
Bahar kokularına koşarım yine de
Yorulmadan ve bakmadan

Kuşatılmışım oysa yamaçlarımdan
Öksüzlüğün türküsüdür çalan
Kayıplarımın yangınıdır bağrımı kavuran

Şükranca