Bak, geceler yine kapımı çalıyor.
Senin gittiğin o uzun yola
her gece ismimin gölgesi düşüyor.
Ben artık kendi karanlığımda üşüyen
köhne bir anıyım.
Dağların ardından süzülür gün,
Bir serinlik iner toprağa.
Yeryüzü derin bir nefes alır,
Umut yeniden filizlenir sabaha.
Rüzgâr eski bir ezgiyi taşır,
Bir gülüşün yeter bazen,
dünya yeniden başlar.
Ellerin dokununca kalbime,
bütün sesler susar.
Gözlerinde buldum
Sabahın ilk ışığı düşüyor pencereme
Senin adınla ısınıyor dünya.
Rüzgâr hafifçe sarıyor yüzümü,
Fısıldıyor: “Her şey hâlâ mümkün.”
Kalbim seninle öğreniyor nefesi,
Gözlerinde kaybolur zaman
Sessizlik fısıldar adını bana
Bir gülüşün düşer yüreğime
Sevdam çağırır seni hâlâ
Geceyi beklerim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!