Muğlak bir hengamenin tam ortasındayım
Kâh koşuyorum, kâh konuşuyorum durup dinlenmeksizin
Bazen bir mültecinin ağlamasına benziyor adımlarım
Tedirgin ve korkak ve biraz da belirsiz
Rahvan bir at dört nala koşuyor yüreğimden kalbime
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta