Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Esinlenme gayet yerinde...
Dileğim,
Etkili ve yetkili olanların da aynı yerden,
Hem "kutsallarımızdan", hem de kültürümüzün önemli şahıslarından esinlenmesi,
Eteklerindeki taşı dökerek "birlik ve bütünlüğümüzü" düşünmeleri,
Daha fazla yıpratmadan,
Ayrıştırmadan,
Görevlerinin gereğini yerine getirmeleridir...
Umut,
Hep var olur o zaman...
Tebrikler Bülent Bey Kardeşim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta