Yanıyorum karlar içinde kanıyorum.
Birikiyor her an yaşayamadıklarım.
İçime oturuyor, gönülsüz isyanlarım.
Irak hayallerin peşinde mutluluklarım.
Üşüyorum ateşim çok, donuyorum.
Soyut bakışları sessizliğe katıyorum.
Ruhumu sarıyor yokluğun, sönüyorum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta