Mucize Şiiri - Mahir Şervanlı

Karanlıktayım zifiri bir karanlıkta,
Hava soğuk ve puslu
Hem üşüyorum hem korkuyorum
Kimse yok etrafımda
Ne bir ses ne de bir nefes

Birdenbire bir ışık doğuyor uzaklardan
Güneş mi,ay mı, ilahi bir nur mu?
Bekledim,bekledim,bekledim.
Yaklaştıkça aydınlığı artan,
Yaklaştıkça sıcağı yakıp kavuran

Evet görmeye çalışıyorum,
Ama gözlerim kamaşıyor, tam seçemiyorum
Bir süre sonra alışan gözlerim,
Seçti, gelenin ne olduğunu gördüm

Bu dünyadan değil sanki
Nereden acaba?
Cennetten mi yoksa göklerden mi ?
Bana seslendi;”ey adam dinle beni dedi”
Üzerime bir sarhoşluk geldi,
Gözümün önü karardı.

Uyandım.
Beni dizlerinin üzerine yatırmış
Okşuyordu başımı.
Kimsin sen dedim, nerden gelir nereye gidersin.
Sesi bir suyun şırıltısı gibi, dinledikçe rahatlatan bir ses ,
Gözleri patlamış bir volkanın ateşi gibi
Saçları sanki cennette akan bir kevser ırmağı gibi

Dedi;”beni sana gönderdi Yüce Rab
Bitti artık çilen,doldu süren
Artık yok sana hüzün ,daima neşelen.
Dedim.
Nasıl olur nasıl?
Ben seni hak edecek ne yaptım ki geldin sen.
Dedi; Rahman ve Rahim olana güven.

Şükürler olsun sana Allah’ım şükürler olsun.
Bu bir mucize,bu bir ihsan
Ben artık ayrılmam senden güzel insan.