Mübalağa Şiiri - Melahat Çetinkaya

MÜBALAĞA

Hiç de mübalağa değil,
Şu kocaman gökyüzü
Belli ki gözlerinden çalmış maviyi...
Güneş sarısını ve ışığını
Belemiş saçlarına
Ondan doğmuş besbelli...

Mehtaplı gecelerde
Sen ışıtırsın evreni.
Okyanustaki med cezirler
ve
Yanıp sönmesi bir çıra gibi
Yürek pırıltısından...
Her bahar açan yediveren gülleri
Dudak kızıllığından...

Çiçeğin taç yaprağından,
Bal toplayan kelebeğin,
Kanat çırpışlarında,
Uçuşan rengarenk desen
Senin güzel ellerinden ...

Hüzün yüklü bir bulut
Dokunsa yüreğine,
Bir yaz yağmuru başlar ki
O mahzun gözlerinde,
Çılgın sağanaklarla,
Düşer iken avcuma
O inci taneleri...
Toplasam birer birer
Zengin olmuştum şimdi ...

Gülüşünde oluşan gök kuşağıyla
Tutunup sevdanın yedi rengine,
Uçarım kuşlar gibi
Bulutlardan mutluluklara ...
Demeyin sakın bana
Mübalağa bu aşk mübalağa ...

MELAHAT ÇETİNKAYA