Boynuna ip bağlamış kuşlar intihar etmekte,
lüzumsuz çığlıklarla inlemekte gökyüzü
ve lüzumsuz bir siyaha bürünür yeryüzü
Bataklık denizlerde öpüşen kuğular
ölü doğmuş ve yeniden öldürülen düşler eşliğinde
Siyah tek başına nöbet bekler bu bedende
Varsın artık esmesin rüzgâr
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta