Yüzünü benliğime eğip
Ağlayışıma acımıyorsun bile
Dünya'nın dönüşüyle ilintili
Şehrin tüm ışıklarının bir yanıp bir sönmesi
Şafak sökünceye dek
Dizlerime saçlarını sürmüyorsun bile
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Eşsiz, harika bir şiirdi...
Kutlarım sevgili Deniz...Nurdan Ünsal
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta