çekmecemde duran
hani mavi ceketli
resmine her baktığımda
kanım çekilir damarlarımdan
yerine hasretini bırakır ya
işte bu da gidişinin
yegane mirası oldu bana....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok değişik olmuş HÜRdost, farklı ve mistik bir havası var, ışığı yakalamış gibisin :)) Başarılarının devamını diler, tebriklerimin kabulunu rica ederim...
Güzel bir şiir. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta