Mirasım Şiiri - Ahmet Gürkan

Bir gün sessizce çekildiğimde kıyıya,
Ne mermer bir taş dikin, ne de bir isim.
Sadece papatyalar serpin tozlu toprağıma,
Onlar anlatsın, yarım kalan her ne varsa.
​Gelen kuşların kanadında olsun selamım,
Uzak diyarların rüzgarıyla yıkansın ruhum.
Deyin ki; "Zordu onun için nefes almak,
Ne gülmeyi becerdi tam, ne de yaşamayı...
Hep bir gölge gibi geçti hayatın kenarından."
​Beni hayallerimle gömün o dar çukura,
Hani o hiç dokunamadığım, hep ırak kalan...
Özlemlerimi koyun başucuma,
Yüreğimdeki o sönmeyen yangını,
Ve hiç dinmeyen kimsesizliğimi sarın kefenime.
​Eğer bir gün biri çıkıp da sorarsa:
"Kim öldürdü bu gencecik umudu?"
Eğmeyin başınızı yere, dimdik durun ve deyin ki:
"Katili;
En çok inandıkları, en çok sevdikleriydi..."
​Öylece bırakın beni toprakla baş başa,
Varsın sükut olsun en büyük mirasım..

Ahmet Gürkan