Miras Bırakıp Gittiler Şiiri - Hamit Atay

Miras Bırakıp Gittiler
Bir zamanlar sahneler başka kokardı…
Bir kelime, bir ezgi yeterdi insanın kalbine dokunmaya.
Şimdi gökyüzüne baktığımızda,
Yıldızların her biri bir ustanın hatırası gibi yanıyor.
Tuncel Kurtiz’in sesi yankılanıyor uzaklardan,
“İnsana dair ne varsa, insanda kalmalı” der gibi.
Her kelimesi toprak kokardı, dağlar kadar ağırdı.
Yusuf Hayaloğlu…
Bir kelimesiyle geceyi ağlatan adam.
Kaleminde kan, dizelerinde vicdan vardı.
Bir mektup yazardı,
Her harfi yüreğimize mühür gibi basılırdı.
Ahmet Kaya, sürgün bir rüzgâr gibi geçip gitti.
Sazına sığmadı yüreği, hasrete sığmadı sesi.
“Bir fırtına tutturmuşum” derken,
Aslında hepimiz onunla savruluyorduk.
Neşet Ertaş, bozkırın gönül ustası…
“Garip” dediğinde tüm dünya garipleşirdi bir anda.
Sesiyle değil, yüreğiyle okudu her türküyü.
Ferdi Tayfur…
Yollara, sevdaya, yalnızlığa adanmış bir ömür.
“Çeşme”nin başında ağlayan milyonların sesiydi.
Arabeskin değil, acının dilini yazdı insanlara.
Müslüm Baba...
Bir yudum rakıya, bir damla gözyaşına sığmayan adam.
“Hangimiz sevmedik” dediğinde,
Aslında hepimizin kalbinde aynı şarkı çalıyordu.
Güllü…
Acının kadın sesiydi.
Her şarkısında bir kadının yüreği vardı,
Yanmış, kırılmış, ama hâlâ dimdik duran.
“Sevda yüklü kervanlar” geçerdi sesinden,
Her notasında bir hayat hikâyesi gizliydi.
Bergen…
Acının ve cesaretin sembolü.
Sahnede ışıltılıydı, ama kalbinde fırtınalar vardı.
“Acıların kadını” derken,
Aslında milyonların sessiz çığlığını söylüyordu.
Cem Karaca, bir isyanın, bir gençliğin yüreğiydi.
“Tamirci çırağı” derken,
Umudun ellerinde nasır tutmuş halini gösterdi bize.
Zeki Müren…
Bir yıldız gibi doğdu,
Sahneyi sanatla değil, zarafetle süsledi.
Hâlâ yankılanır sesi gökyüzünde,
“Şimdi uzaklardasın” derken, belki de bizi anlatıyordu.
Barış Manço’nun tebessümü kaldı ardından,
“Unutamadım” dediğinde hepimiz sustuk.
O, çocuklara masal, büyüklere umut bıraktı.
Ve daha niceleri…
Selda Bağcan’ın direniş sesi,
Müjde Ar’ın zarafeti,
Hepsi birer hatıra, birer iz, birer dua bıraktı bizlere.
Biz onların mirasçısıyız;
Sözün, melodinin, duygunun mirasçısı.
Bir gün biz de gideceğiz,
Ama belki bir dizemiz kalır,
Bir sahnede yankılanır adımız,
Bir gönülde fısıldanır sesimiz...
O zaman biri der ki:
> “Onlar da güzelim şairler, güzelim yorumcular gibiydi…
Miras bırakıp gittiler, bir şiir gibi yaşayıp, bir ezgi gibi sustular.”
Hamit Atay